நேரடிப் பொருளுக்கு அப்பால் — ஔவையாரும் அதியமானும்

சங்க இலக்கியத்தை வாசிக்கும்போது, அது என்ன சொல்கிறது என்பதை மட்டும் பார்க்காமல், எப்படிச் சொல்கிறது என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும்.

ஒரு படைப்பின் நேரடிப் பொருள் ஒன்றாக இருக்கலாம்; அதன் ஆழத்தில் வேறொரு பொருள் மறைந்திருக்கலாம். சொல்லப்பட்டதற்கும் சொல்லப்படாததற்கும் இடையே இருக்கும் இந்த இடைவெளிதான் இலக்கியத்தின் அழகுகளில் ஒன்று.

இதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம் புறநானூற்றில் ஔவையார் அதியமான் நெடுமான் அஞ்சியைப் பற்றிப் பாடிய பாடல்.

அதியமானைப் பற்றி ஔவையார் பல பாடல்கள் பாடியிருக்கிறார். அவற்றில் அவனுடைய புகழ், வீரம், வள்ளல் தன்மை ஆகியவை வெளிப்படுகின்றன.

அவற்றில் அதியமானின் வீரத்தை எதிரிகளுக்கு உணர்த்தும் இந்தப் பாடல் மிகவும் முக்கியமானது:

களம் புகல் ஓம்புமின், தெவ்விர்! போர் எதிர்ந்து,
எம்முளும் உளன் ஒரு பொருநன்; வைகல்
எண் தேர் செய்யும் தச்சன்
திங்கள் வலித்த கால் அன்னோனே.

— புறநானூறு 87, ஔவையார்

இந்தப் பாடலின் நேரடிப் பொருள் எளிமையானது.

ஒரு நாளில் எட்டுத் தேர்களைச் செய்யக்கூடிய திறமையுள்ள ஒரு தச்சன், ஒரு மாதம் முழுவதும் உழைத்து உருவாக்கிய தேரின் காலைப் போன்றவன் அதியமான்.

ஆனால் கவனியுங்கள் — ஔவையார் அதியமானின் வாள் திறமையைப் பற்றி ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லவில்லை. அவனுடைய போராற்றலை நேரடியாகப் புகழவில்லை. அவனுடைய படையின் வலிமையையும் விவரிக்கவில்லை.

அதற்குப் பதிலாக, ஒரு தேரின் காலை மட்டும் நம் கண்முன் நிறுத்துகிறார்.

இதுதான் கவிதையின் நுட்பம்.

ஒரு நாளில் எட்டுத் தேர்களை உருவாக்கும் தச்சன், ஒரு தேரின் காலை உருவாக்க ஒரு மாதம் உழைக்கிறான் என்றால், அந்தத் தேரின் வலிமை எப்படி இருக்கும்?

அத்தகைய தேரில் போருக்குச் செல்லும் வீரனின் வலிமை எப்படி இருக்கும்?

அதை ஔவையார் சொல்லவில்லை.

நாமே கற்பனை செய்துகொள்ள வேண்டும்.

அதுதான் இந்தப் பாடலின் மறைபொருள்.

தோற்றத்தில் இது ஒரு தேரைப் பற்றிய பாடல்.

ஆழத்தில் இது ஒரு வீரனைப் பற்றிய பாடல்.

நேரடியாகப் பார்த்தால் தச்சனின் தொழில்.

ஆழமாகப் பார்த்தால் அதியமானின் போராற்றல்.

சிறிய காட்சிக்குள் பெரிய பொருளை அடக்குவது — இதுவே இலக்கியத்தின் வலிமை.

சங்கத்திலிருந்து இன்றுவரை

இந்தப் பாடல் சங்ககாலத்தைச் சேர்ந்தது. சங்க இலக்கியத்தின் காலத்தைப் பொதுவாக கி.மு. 300 முதல் கி.பி. 300 வரையிலான காலப்பகுதியாகக் குறிப்பிடுகிறோம். கால நிர்ணயத்தில் அறிஞர்களிடையே வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட இலக்கிய மரபைப் பற்றித்தான் நாம் பேசுகிறோம்.

அந்தக் காலத்தில் கவிதைதான் இலக்கியத்தின் முதன்மையான வடிவம். காதல், பிரிவு, வீரம், போர், கொடை, இயற்கை, மனித உணர்வுகள் என வாழ்க்கையின் பல்வேறு நிலைகள் கவிதைகளாகப் பதிவு செய்யப்பட்டன.

ஆனால் ஔவையாரின் இந்தப் பாடல் நமக்கு இன்னொரு விஷயத்தையும் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

இலக்கியம் எல்லாவற்றையும் நேரடியாகச் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

இந்த உத்தி சங்க இலக்கியத்தோடு முடிந்துவிடவில்லை.

இன்றைய இலக்கியத்திலும் இது பல வடிவங்களில் தொடர்கிறது.

யதார்த்தவாதப் படைப்பில், ஒரு தொழிலாளியின் அன்றாட வாழ்க்கையைச் சொல்வதன் மூலம் ஒரு சமூகத்தின் வறுமையையும் வர்க்க வேறுபாட்டையும் உணர்த்தலாம்.

புனைவில், கற்பனையான ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையைச் சொல்வதன் மூலம் நிஜ உலகின் உண்மையைப் பேசலாம்.

நவீனக் கவிதையில், ஒரு ஜன்னல், ஒரு மழை, ஒரு காலியான நாற்காலி போன்ற மிகச் சிறிய காட்சிகளுக்குள் தனிமை, காதல், மரணம், அரசியல் அல்லது மனித இருப்பு குறித்த பெரிய கேள்விகளைப் புதைத்து வைக்கலாம்.

வடிவங்கள் மாறியிருக்கின்றன.

மொழிநடை மாறியிருக்கிறது.

ஆனால் அடிப்படையான இலக்கிய உத்தி மாறவில்லை.

ஔவையார் ஒரு தேரின் காலைச் சொல்கிறார்; அதன் வழியாக ஒரு வீரனை நமக்குக் காட்டுகிறார்.

இன்றைய கவிஞர் ஒரு ஜன்னலைச் சொல்லலாம்; அதன் வழியாக ஒரு மனிதனின் தனிமையை நமக்குக் காட்டலாம்.

யதார்த்தவாத எழுத்தாளர் ஒரு தொழிலாளியின் வாழ்க்கையைச் சொல்லலாம்; அதன் வழியாக ஒரு சமூகத்தின் நிலையை நமக்குக் காட்டலாம்.

இதுதான் இலக்கியத்தின் காலத்தைக் கடக்கும் தன்மை.

இலக்கியம் எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிடுவதில்லை.

சிலவற்றைச் சொல்கிறது.

சிலவற்றை உணர்த்துகிறது.

மீதியை வாசகனிடம் விட்டுவிடுகிறது.

அந்த இடத்தில்தான் படைப்பாளியும் வாசகனும் சந்திக்கிறார்கள்.

அந்தச் சந்திப்பில்தான் ஒரு படைப்பு காலத்தைக் கடந்து வாழத் தொடங்குகிறது.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் ஔவையார் ஒரு தேரின் காலை மட்டும் காட்டி அதியமானின் வீரத்தை நமக்குப் புரிய வைத்தார்.

இன்றும் அந்த நான்கு வரிகள் நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கின்றன என்றால் — அதுதான் இலக்கியத்தின் அழியாத சக்தி.