ஒரு
படைப்பின் நேரடிப் பொருள் ஒன்றாக இருக்கலாம்; அதன் ஆழத்தில் வேறொரு பொருள் மறைந்திருக்கலாம்.
சொல்லப்பட்டதற்கும் சொல்லப்படாததற்கும் இடையே இருக்கும் இந்த இடைவெளிதான்
இலக்கியத்தின் அழகுகளில் ஒன்று.
இதற்கு
மிகச் சிறந்த உதாரணம் புறநானூற்றில்
ஔவையார் அதியமான் நெடுமான் அஞ்சியைப் பற்றிப் பாடிய பாடல்.
அதியமானைப்
பற்றி ஔவையார் பல பாடல்கள் பாடியிருக்கிறார். அவற்றில் அவனுடைய புகழ், வீரம், வள்ளல் தன்மை ஆகியவை
வெளிப்படுகின்றன.
அவற்றில் அதியமானின் வீரத்தை எதிரிகளுக்கு உணர்த்தும் இந்தப் பாடல் மிகவும் முக்கியமானது:
